Zutphen 1 (SOS) wint nu wel!
De vorige speelronde waren we er zo dichtbij: een wedstrijdpunt in de zware hoofdklasse…
Vandaag komt Zevenaar op bezoek; ik ben altijd blij als het geen uitwedstrijd is in die deprimerende sigarettenfabriek daar. Maar misschien zeggen onze gasten wel ook zoiets over onze zaal, want de Uitwijk is overvol en uitwijkmogelijkheden zijn er (nog?) niet. De match gaat van start en we hebben een sterke opstelling. Na een uurtje maar eens kijken hoe het gaat.
Zo zit Geert-Jan Ludden met zwart aan bord 1 in een degelijke Engelse opening. Bij Joseph Molenaar vergeet ik de opening te benoemen en hij staat iets overwegend, zo lijkt het. Klaas heeft aan bord 3 ook een Engelse opening en het oogt wat gesloten, maar prima in balans. Nathan speelt aan 4 met wit tegen een Siciliaan en hij wacht met d4.
Bij Joris zien we met zwart een wat minder gebruikelijke Catalaan na de zet Db3, maar hij weet er wel raad mee, zo te zien.
Roel van Duijn speelde zijn geliefde Koningsgambiet. Zwart verdedigde zich met het onbekende 2. … Lc5. Roel staat overigens prima met initiatief en ruimte op de damevleugel. Aan mijn bord 7 komt mijn tegenstander met een obscuur gambiet in het Hollands Engels: 1 c4 f5; 2 g4?! ! Jullie weten wel : het Wade Gambiet. Ik besluit met 2 d6 ook te weigeren, maar neem wat later de pion alsnog. Een vreemde en chaotische stelling ontstaat en beide koningen zijn in gevaar. Bij Willem Oving aan bord 8 loopt het op rolletjes. Zijn opponent heeft geen vat op de Engelse opening en Willem staat heerlijk met alle ruimte op de damevleugel.
Joseph is tegen 11 uur als eerste klaar: een degelijke remise tegen de bekende en sympathieke Guust Homs. En Willem wint even later inderdaad met grote overmacht: een mooie partij uit 1 stuk! Aan mijn bord zijn we pas bij zet 19 en mijn tegenstander heeft meer dan 10 minuten meer nagedacht over de ingewikkelde partij. Juist het moment om eens even rond te kijken, ook omdat een geforceerde afwikkeling naar een nogal evenwichtig eindspel voor de deur staat: ik vertrouw op de stellingen, op Gert-Jan die nooit verliest (al staat hij wat minder) en op de mooie stellingen van Roel en Joris. Dus besluit ik om tactische reden remise voor te stellen en nadat mijn tegenstander ook wat borden heeft bekeken neemt hij het aan: 2-1 voor ons.
Dan wordt het spannend, de tijdnood fase nadert en dan gebeuren er vaak gekke dingen. Zo ook nu: Nathan heeft een onduidelijke stelling met weliswaar minder pionnen, maar een zeer sterk paard. Zijn tegenstander schept duidelijkheid en geeft via een heerlijk stap 1 vorkje zijn dame weg! 3-1, zou het lukken? Dan zijn de ogen gericht op Klaas. Ik dacht bij mijn ronde dat hij lekker in de partij zat, maar had niet bedacht dat de 33 – 36 tijdsverdeling minuten bij zijn tegenstander en seconden bij Klaas aangaf! Wat wel klopt: hij staat meer dan uitstekend en wit kan niets dan afwachten. Dat doet hij dan ook, tot Klaas ineens net iets te lang denkt en zijn vlag valt…wat een bittere pil in zo’n stelling. Nu heb ik het onderwijs net dit weekend verlaten, dus vermijd ik elke didactische tip met grote zorg! Dat valt nog niet eens mee hoor…
Dan verliest degene die nooit verliest: Gert-Jan is een kwaliteit achter, maar de wijze waarop zijn tegenstander die toch te maken heeft met een prachtig loperpaar de stelling gedecideerd uitschuift verraadt een meesterlijk niveau. Het is nu wel 3-3. Roel heeft het initiatief op fraaie wijze omgezet in groot materieel voordeel en hij moet nog wat op zijn koning passen in tijdnood. Dus doet hij klampjes h3! om een veilig hokje te maken. Dan denkt zijn tegenstander te lang na over de niet aanwezige ontsnapping en valt zijn vlag. Het duurt nog meer dan 2 minuten voor Roel dat ziet en dat komt ook door de vage old school klok, waarom staat zijn kraakheldere rode uurwerk er niet?
Het is nu 4-3, dus een puntje is zeker.
Allemaal verzamelen we ons rond het bord van Joris, (Waarvan een Duitse speler van Zevenaar tegen zijn tegenstander na afloop als een Schulmeister naar voorbeeld van Onno den Besten, oud leraar Duits, had verteld: “Du hast eine riesen Stellung verpasst !”) die in een toreneindspel 2 pionnen voor staat, nadat hij in een eerdere fase wellicht al had kunnen toeslaan. Met bloed zweet en tranen weet hij uiteindelijk bekwaam te winnen en zo is het 5-3. Het Jutta Leerdam gouden gevoel is groot en ik vind het zelfs wat jammer dat het Wade gambiet al is benoemd, anders had ik wel een naam kunnen voorstellen…
Eric Kloppers
