Voorst Open, de enerverende slotronde…
Maarten, Jan en Willem sluiten af met 3,5 punt en ratingwinst.
Vandaag is de slotdag van het Voorst Open en we volgen het Zutphens zestal op de voet. Vijf man zijn al tijdig aanwezig en slechts is het eerst nog even wachten op Willem Oving, die mij na aankomst vertelt dat hij ooit door zijn gewiekste tegenstander Michiel Jansen in een Caro-Kann vreselijk is verslagen. Hij zal daarom een met zwart een Siciliaanse opening spelen op de te verwachten zet 1 e4, zo vertelt hij mij met grote overtuiging. Dan neem ik even later plaats achter het bord en naast me zit Willem. Maar wat zie ik: hij speelt toch een Caro-Kann… Als een Koeman die toch altijd weer terugvalt op Depay als spits van Oranje, zelfs als deze intussen meer zonnebrillen en auto’s heeft dan niet-geblesseerde spierstelsels…
Ik kijk met toenemende interesse naar zijn stelling: Willem heeft vrijwillig twee zwevende pionnen in het centrum en in de loop van het middenspel gebeurt er iets geks: Willem wint een stuk, ten koste van een totale omkering in de pionnenstructuur, waarbij Michiel ineens met een centraal pionnenduo dat ondersteund wordt door torens gevaarlijk wordt. Het blijkt een dynamisch evenwicht en de balans wordt nooit echt verstoord: een mooie en sterke partij van Willem (½ – ½ ) die nog dichtbij een prijs is gekomen.
Over mijn partij aanvankelijk niets dan goeds: geslaagde opening, grote druk op een zwakke pion en geen zorg. Wel doet wit later een uitbraak met pionnen op de
Koningsvleugel, maar het stelt niets voor als ik op tijd de geniale zet h5! zou spelen met het oordeel +3, … maar ik doe het niet, terwijl de optie wel is overwogen…Een ellendig aftrekschaak moet vervolgens worden voorkomen, maar ook dat voorkom ik niet. Geforceerd verlies ik dan een toren en de partij. Met 2½ uit 6 is het een matig resultaat, ondanks behoorlijke partijen.
Nu eens zien in groep B, waarin de matadoren Marinus en Lútsen zowaar tegen elkaar hebben geloot. Als ik na een zet of 20 eens een bezoek aan hun bord breng, worden er gelijk grapjes gemaakt door een vrolijke Marinus. Daar heeft hij ook alle reden toe, want niet alleen is zijn stelling prachtig, maar ook straalt de eenvoud van de juiste spelwijze er vanaf. Ondanks goed spel van beide kanten is de basis van de uiteindelijke winst voor Marinus al in de ellendige 14e zet van Lútsen gelegd. Kijk maar naar de partij en de weergave van deze match in stripvorm door onze aaibare Y te W…
Marinus eindigt daardoor precies op 50% en Lútsen merkt met 2 uit 6 dat zo’n B-groep ietsje sterker is dan de C-groep waaruit hij vorig seizoen is gepromoveerd met een 100% score.
Dan gaan we naar Jan Pouwels in die groep C: hij is zoals we weten ongelofelijk taai en staat voor de ronde begint op een zwaarbevochten 50%. Als ik net na de opening eens belangstellend kom loeren naar zijn stelling slaat de schrik mij om het hart. Sinds 1986 heb ik geen slechtere loper meer gezien dan de witveldige van Jan. Die staat op c1 te kwijnen achter door zwart volledig geblokkeerde witte pionnen. Dat heet een eenzame opsluiting en die zal de hele partij duren. Dus denkt dan de argeloze lezer en ook uw commentator: Jan gaat deze wedstrijd kansloos verliezen. Maar dan ken je Jan nog niet. Met een onverstoorbare strijdlust gaat hij vol in de aanval over de D-lijn en het onvoorstelbare gebeurt: hij wint in de aanval zonder enige hulp van zijn lachwekkende loper. Met 3 ½ punt is hij zo te zien heel tevreden:
Tenslotte groep D, waarin de jonge tegenstander Karim van Maarten in ronde 5 met 6 uit 6 de groepswinst zal pakken. Maarten heeft nog kans op een prijs bij winst, maar in deze partij komt Maarten weliswaar 2 pionnen achter, maar zijn tegenspel is zo dreigend, dat zijn tegenstander tevreden is met remise. dat betekent ook een grote over score voor onze voorzitter, die naarstig zoekt naar een fraaie en betaalbare locatie voor ons bloeiend genootschap in 2026-27. Wie nog ideeën heeft: meld het hem!
Eric Kloppers
