SOS-team 2 in Veenendaal
De onverschrokken legionairs van het SOS-team 2 met Maarten als plaatsvervanger van Martijn traden deze keer in Veenendaal aan tegen de lokale adepten van ons aller schaakgodin Caïssa.
Pax melior est quam iustissimum bellum
Onze centurion Jan en zijn tegenstander speelden een rustige partij met een vroege afruil van de dames en de torens, waarna zij al vlug vrede sloten. In de eindpositie had Jan dankzij zijn loperpaar een licht voordeel, maar een remise met zwart in een uitwedstrijd (bij een hardnekkige verkoudheid) kan nooit slecht zijn: “Pax melior est quam iustissimum bellum” (Vrede is beter dan de rechtvaardigste oorlog”).
Dulce et decorum est pro patria mori
De tweede partij die deze avond een einde vond was van schrijver dezes (Rob). Mijn tegenstander speelde een terughoudend soort Pirc waardoor ik groot ruimtevoordeel en een ontwikkelingsvoorsprong kreeg. De zet 10.e5 was de knuppel in het hoenderhok en impliceerde een pionoffer. De aanname daarvan bracht mijn opponent flink in de problemen. Mijn volgende zetten waren minder nauwkeurig waardoor zwart toch het evenwicht in de partij terug wist te brengen. Zijn 21.Db6?? was echter een blunder, waarna ik de partij probleemloos tot winst kon voeren. Mijn lof gaat uit naar het dappere e-soldaatje dat zich opofferde in het mijnenveld e5 en daarmee de wegen naar de zwarte koning opende. Ik roep hem toe: “Dulce et decorum est pro patria mori” (zoet en eervol is het om voor het vaderland te sterven). Nu stonden we een punt voor!
Fortes fortuna juvat
Gerrit wilde er, naar het scheen, een solide positionele partij van maken, maar zijn tegenstander dacht daar anders over en bouwde een sterke aanval op. Diepe afgronden leken zich voor Gerrit te openen en hij scheerde daar maar net langs. Op miraculeuze wijze, met tactische tovenarij en een Sardijnse glimlach op het gelaat wist hij zich echter te redden en zijn tegenstander moest berusten in remise. Dit is bij Gerrit geen toeval: “Fortes fortuna juvat”: het geluk helpt de dapperen.
Saevis tranquillus in undis
Lútsen speelde met zwart een dijk van een partij, waarin hij met een ver naar b3 opgerukte pion de witte damevleugel wist te verlammen. Geduldig solide zetten spelend gaf hij zijn tegenstander geen kans op tegenspel en ten slotte restte deze niets anders dan, toen ook zijn vlag nog viel, het moede hoofd in de schoot te leggen. Helaas kan ik door onduidelijkheden in de notatie de partij niet weergeven. Het rest mij om te zeggen dat Lútsen de volgende lijfspreuk past: “Saevis tranquillus in undis”: rustig te midden van woeste golven. Daarmee was de stand nu 3-1 en was minstens een gelijkspel al zeker.
In manibus vestris victoria est
Maarten kwam met wit goed uit de opening en bereikte volgens Stockfish in het middenspel voordelen van 3,1 tot zelfs 4,4. Ruim genoeg voor de overwinning, maar helaas glipten hem die voordelen keer op keer uit handen, overigens zonder dat hij slechter dan zijn opponent kwam te staan. Na 42.g4? was het gedaan met de winst: het was daarna onmogelijk om nog door de zwarte pionnenmuur te breken (h4! was de juiste zet geweest). Na nog wat geschuif met de koningen schudden de opponenten elkaar de hand. Daarmee was de stand in de wedstrijd, met nog één partij te gaan 3½ – 1½ en kon Maarten ons zeggen “In manibus vestris victoria est”: de overwinning ligt in jullie handen.
Tempus fugit
De laatste beslissing kwam aan bord 1, waar Marinus de Zutphense kleuren verdedigde. In een Engelse opening had Marinus het niet makkelijk. Zijn tegenstander speelde goed en had lange tijd een licht voordeel. Rond de 30e zet kwam Marinus in tijdnood. In het vervolg moest hij dus snel zetten en was er sprake van een partij met sterk wisselende kansen. Op het laatst had Marinus groot voordeel, maar slechts nog luttele seconden op de klok. In opperste nood bood hij zijn tegenstander remise aan en die accepteerde. “Tempus fugit”: de tijd vliegt. Helaas leed ook de partijnotatie onder de tijdnood, waardoor hieronder slecht de eerste 30 zetten kunnen worden weergegeven.
Daarmee was de eindstand bereikt: 4-2 voor ons vermetele zestal. Vrolijk keerden zij terug naar Zutphania ad Isala, waar zij verwachten dat hen een grootse intocht wordt bereid in de Uitwijk!
Rob Teunisse
