Genadeloze simultaan door vraatzuchtige clubkampioen Joris van Baaren

Maandag was de seizoen afsluiting van ons illustere genootschap en 13 tot op het bot gemotiveerde maar vooral angstige schakers nemen deze laatste avond in de Uitwijk plaats achter de in U-vorm opgestelde borden om de verse en doorgaans sympathieke clubkampioen Joris van Baaren partij te bieden . Waarom? Nu hierom: de zaal in de Uitwijk bleek voorzien van een mooie expo van foto’s van een ornitholoog met een zekere voorliefde voor gemeen kijkende roofvogels en uilen, tussen enige wat lieflijker ogende kleurrijke vogels. Dus vraag ik Joris met welke afbeelding hij zich het meest verwant voelt. Die vraag kost hem amper een seconde en hij wijst ten overstaan van alle opponeneten op deze kuiken verorberende amper geboren killer:

Martijn die we steeds meer leren kennen als een uiterst veelzijdig artiest met een brede belangstelling komt al snel naar me toe om te vertellen welk monsterlijk wezen dit is. Maar nu moet me iets van het hart: met enige schaamte moet ik bekennen mijn partij met alle aantekeningen over de simultaan met broek en al in de wasmand te hebben gegooid. Daardoor is werkelijk alle relevante info zoals de naam van dit gruwelijke beest of de winnaars en verliezers van de avond dankzij het brute wasmiddel en veel water verloren gegaan… Dus put ik volledig uit mijn fantasie en vage herinnering van de vreselijke avond. En de foto’s zijn er nog wel, wat een beetje houvast kan bieden.

Zo zien we hier Joris met een vileine glimlach voor aanvang en hij torent al ver uit boven de bibberende prooien. Hier en daar wordt nog besmuikt gelachen in de hoop op een beetje genade.

Hier zien we hem even nadenken over een zet tegen Peter die zelf denkt aan de onvergetelijke hit: Stuck in the middle with you (Clowns tot he left of me, talkers to he right).Want om hem heen is het al kommer en kwel en hoe blijf ja zelf dan nog fier op je stoel zitten?

Hier verschijnt hij bij mijn bord: het wordt een Stonewall en dat vindt hij niet leuk, zo weet ik. Maar hij speelt het zo strak al een speer en geeft zijn minieme wit voordeeltje nooit weg. Het vlakt enorm af en al snel is er een totaal remise-eindspelletje waarin ik uit pure eigenwijsheid geen remise wens aan tee bieden en voor Joris geldt hetzelfde. Echter: hij komt reeda na 3 seconden weer terug aan mijn bord en dan moet je een zet doen…want hij is aan bijna alle borden al klaar! Dus speel ik zowaar de enige zet die verliest en zo kan hij met vals commentaar op mijn gepruts ook dit vogeltje toevoegen aan zijn omvangrijke collectie opgevreten clubleden. Voor wie het niet kan geloven: zie de volgende foto…/

Zelden is totale ontreddering van geslagen schakers beter in beeld gebracht: de arme leden kijken terug op een verschrikkelijke avond. Ik meen dat het 8 ½ – 4 ½ voor de moordzuchtige Joris is geworden. Moeten we blij zijn met zo’n optreden? Nee, het kost al gauw 3 leden en veel overgebleven spelers gaan het komend seizoen in zonder een greintje zelfvertrouwen. Ligt hier een bestuurstaak: natuurlijk! Een pittige evaluatie met deze kampioen lijkt me vereist. Want hoe hoort zo’n simultaan te gaan? De edele clubkampioen geeft hier en daar expres een potje cadeau als waardering voor de opkomst en stelt zich tevreden met een knappe 50%. Maar Joris acteert een wrede meester die de prutsende amateurs verlaagt tot miezerige kuikentjes die eenhappig in zijn iets te grote snavel opslokt. Bah!

P.S. Hoewel ik mijn aantekeningen dus verwassen heb, staat de heerlijke en vlotte winst van Harry de Rover op onze beul me helder voor de geest. Moge zijn heldenmoed beloond worden met een erelidmaatschap op de komende ALV!

Eric Klo